İsviçre'de pazar günü yapılacak halk oylaması, ülkenin gelecekteki göç ve nüfus politikalarını doğrudan etkileyebilecek önemli bir karara sahne olacak. Sağ muhafazakâr çizgideki Schweizerische Volkspartei (SVP) tarafından hazırlanan girişim, ülke nüfusunun uzun vadede 10 milyon kişinin üzerine çıkmamasını hedefliyor.
“10 Milyonluk İsviçre Olmasın” adıyla düzenlenen halk girişimi, son yıllarda hızla artan nüfusun konut piyasası, ulaşım altyapısı ve kamu hizmetleri üzerinde baskı oluşturduğunu savunuyor. Girişimin kabul edilmesi halinde nüfus 9,5 milyon seviyesine ulaştığında hükümet ve parlamentonun büyümeyi sınırlandıracak önlemler alması gerekecek.
İsviçre'nin nüfusu 2002 yılından bu yana yaklaşık 1,7 milyon kişi arttı. Bu artışın en önemli nedeni göç olarak gösteriliyor. Günümüzde ülkede yaşayanların dörtte birinden fazlası İsviçre vatandaşlığına sahip değil.
Ancak girişime karşı çıkanlar, önerinin ekonomi ve iş gücü piyasasında ciddi sorunlar yaratabileceğini düşünüyor. Özellikle birçok sektörde yaşanan nitelikli çalışan açığının daha da büyüyebileceği belirtiliyor. Ayrıca düzenlemenin İsviçre'nin Avrupa Birliği ile ilişkilerini de etkileyebileceği ifade ediliyor.
Eleştirilerin merkezinde, Avrupa Birliği vatandaşlarına İsviçre'de yaşama ve çalışma hakkı tanıyan serbest dolaşım anlaşması bulunuyor. Uzmanlara göre girişimin kabul edilmesi durumunda bu anlaşmanın geleceği de tartışmaya açılabilir.
İsviçre kamu yayıncısı SRF tarafından yapılan son ankete göre seçmenlerin yüzde 52'si girişime karşı çıkarken, yüzde 45'i destek veriyor. Kararsız seçmenlerin oranı ise sonucun değişebileceğine işaret ediyor.
Şehir planlamacısı ve araştırmacı Sibylle Wälty ise tartışmanın yalnızca nüfus sayısına indirgenmemesi gerektiğini savunuyor. Wälty, doğru şehir planlaması ve yerleşim politikalarıyla İsviçre'nin çok daha fazla nüfusu barındırabilecek kapasiteye sahip olduğunu belirterek, ülkede 16 milyon kişinin yaşayabileceğini ifade etti.
Yaklaşık 9 milyon nüfusa sahip olan İsviçre'de yapılacak referandumun sonucu, yalnızca göç politikalarını değil, ülkenin Avrupa ile ilişkilerini de şekillendirebilecek önemli bir dönüm noktası olarak görülüyor.
