Avusturya’da başörtüsü tartışması giderek hukuki ve pedagojik bir meseleden çıkarılıp, Müslümanlar üzerinden yürütülen bir korku siyasetine dönüştürülüyor.
Son örnek bunun oldukça çarpıcı bir göstergesi. Bazı velilerin olası cezalarının “dernekler veya STK’lar tarafından ödeneceği” iddiası üzerinden, ortada adı açıklanan tek bir dernek, ödeme taahhüdü veya ortaya konulmuş somut bir organizasyon olmamasına rağmen “sistematik yasa ihlali” manşetleri atılıyor. Nitekim Krone’nin haberinde bu iddia, öğretmenlerin aktardığı sözlere dayandırılıyor; cezaları üstleneceği belirtilen kuruluşların isimleri veya bunu kanıtlayan belgeler yayımlanmıyor.
Buna rağmen tartışma kısa sürede “İslamlaşma”, “devletin sistematik olarak içeriden ele geçirilmesi” ve “İslam devleti kurma hedefi” gibi son derece ağır genellemelere taşınıyor. Böyle bir habercilik dili, somut olay ile ideolojik yorum arasındaki sınırı bulanıklaştırıyor.
Dahası, konu hukuken de kapanmış değil. Anayasa Mahkemesi, temmuz ayında yasağa karşı yapılan başvuruları esastan reddetmedi; yasa henüz yürürlüğe girmediği için başvuruları usulen kabul edilemez buldu ve düzenlemenin anayasaya uygun olup olmadığı konusunda karar vermedi. Bir hukuk uzmanının hazırladığı değerlendirmede ise yasağın devletin dini ve ideolojik tarafsızlığıyla bağdaşmadığı savunuluyor.
Üstelik eleştiriler yalnızca Müslüman kuruluşlardan gelmiyor. Eşit Muamele Ombudsmanlığı ve çeşitli sivil toplum temsilcileri de düzenlemenin Müslüman kız çocuklarını dışlama ve damgalama riski taşıdığı uyarısında bulundu.
Elbette yasalar tartışılabilir, başörtüsü eleştirilebilir ve gerçekten birileri yasayı sistematik biçimde delmeye çalışıyorsa bunun üzerine gidilmelidir. Ama gazeteciliğin görevi önce bunu kanıtlamaktır.
Kulaktan dolma iddialardan toplumsal tehdit senaryoları üretmek, ardından bütün bir dini topluluğu şüphe altında bırakan bir dil kullanmak habercilikten çok kutuplaşmayı besler.
Bugün sorulması gereken soru belki de şudur:
Avusturya medyası siyaseti mi denetliyor, yoksa ÖVP’nin Müslümanlar üzerinden yürüttüğü siyasetin söylem üretim merkezine mi dönüşüyor?
